De reis naar San Juan del Sur (Nicaragua)

Op de avond voor vertrek ontmoeten, we in de bar waar we wat eten, een Nicaguariaan die nu in Costa Rica woont. Het is een grappige vent die niet te beroerd is wat tips e.d. met ons te delen wat betreft Nicaragua.

Ook trakteert hij ons op hét Costa ricaase shotje; Chili guardo. Man man.. dat is me toch lekker! Ieder restaurant heeft daar zn eigen recept voor en volgens Marlon hebben ze hier de lekkerste. Bij hoge uitzondering hebben we dit recept ontfutseld bij de bediening.

De volgende ochtend ontbijten we vroeg bij het hostel en zitten we om 7:05 in de auto op weg naar Penas Blancas (het grensplaatsje). We kunnen lekker doorrijden en zijn erg positief over de wegen.. maar je voelt hem natuurlijk aankomen..  ineens veranderd de fijne asfalt weg in een zandweg met diepe kuilen. Toch houdt Thomas het gas er aardig op. Totdat er ineens een kudde koeien de weg over steekt, ja ook hier🤣.. 

Na zo'n 20 km gestuiter krijgen we net zo opeens weer asfalt. Dikke prima! We komen ruim een half uur voor de verwachte aankomsttijd van Google Maps, aan bij de grens. We stappen uit en worden gelijk belaagd door 2 mannen die in ons het een en ander in Spaans duidelijk proberen te maken. We snapten allebei niet wat ze bedoelden..  uiteindelijk wezen ze ons waar we moesten zijn, bij de uitgang.. want dan konden we de rij overslaan. Wij snapten ook wel dat ze dan nadien geld wilden zien.. maar t was een grote rij.. dus lieten we het maar gebeuren.  

We kregen hierdoor nog wel de vraag van een Nederlands stel : waarom sluiten jullie niet gewoon achteraan in de rij? Mijn antwoord was dat we haast gedwongen werden.. (want zo ging het ook echt een beetje) we hebben ze uiteindelijk zo'n 8 dollar toegestopt.

Goed het uitklaren van Costa Rica ging dus lekker snel.. Het inklaren in Nicaragua wat minder..  nadat we auto hadden ingeleverd sloten we wel in een lange rij aan. Een uur laten lopen we dan echt Nicaragua binnen.  We gaan op zoek naar het 'busstation" en zien gelijk dat de mensen hier vele malen armer zijn. We worden ook meteen door tientallen taxichauffeurs belaagd. "Where are you going?" "To the busstation🤣"

Daar eenmaal aangekomen hoeven we de bus niet te zoeken want er wordt meteen geroepen Rivas! Rivas! Rivas! We stappen de oude Amerikaanse schoolbus ofwel de chickenbus in en wachten op vertrek. Deze bussen worden echt volgestouwd en je zit heerlijk tussen de locals, die ook echt alles met zich meeslepen. Van 10 zakken rijst van 50 kg tot fietsen op het dak. Het hulpje vd chauffeur houdt er zelfs een nevenbaantje als brood verkoper op na. Kortom.. ik geniet. Halverwege moeten we de bus uit, om in dat plaatsje weer een ander te pakken. Hoewel deze even op zich laat wachten, gaat ook dit volgens plan. Rond 14:00 komen we dan ook aan bij ons onderkomen voor de komende 3 nachten. Een leuk authentiek 2 kamer appartementje in San Juan del Sur.  Een gezellig plaatsje aan een mooie baai.