Varanasi

Onderweg naar Varanasi vertelt Anand van alles over de stad en het hindoeïsme. Dit zodat we vast een beetje het waarom achter bepaalde rituelen gaan snappen.  

1 van de belangrijkste goden is Shiva en die is Varanasi geboren, Shiva is de god van het verwoesten (van kwaad en negativiteit). Daarnaast stroomt de Ganges door de stad en brengt puur water vanuit de Himalaya. Hierdoor is Varanasi de meest heilige stad van India en dus een Bedevaartsoord waar ze 1 x in hun leven geweest moeten zijn. 

Ook hier is het verkeer weer chaos, het lijkt wel of er een opbouw in zit. Bij het hotel aangekomen zijn we blij verrast, erg mooie kamers, een zwembad op het dak met een fijn terras erbij. We gaan gelijk lunchen omdat we allemaal trek hebben na de busrit. Dit gaat op zn zachts gezegd niet soepel. Je zou toch anders verwachten van zo'n luxe hotel. Het "opneem proces" alleen al duurt een half uur. De ober neemt iemand op en verdwijnt om vervolgens iemand aan een andere tafel op te nemen. Er zit totaal geen logica in. Diversen krijgen dan ook iets anders dan besteld en het wordt ook echt 1 voor 1 gebracht. Ik heb mn eten eerder als mn biertje en het gevraagde glas komt niet. Bij het afrekenen herhaalt zich het "opneem proces". We kunnen er kostelijk om lachen, maar dat is ook vooral omdat niemand dit ooit mee heeft gemaakt. 

Na de lunch gaan we met een groepje even een wandelingetje maken in de buurt van t hotel. Een paar trekken het lawaai niet en haken vroegtijdig af.  Ik kom al snel tot de ontdekking dat het wel klopt wat ze zeggen, het is de vieste stad waar ik tot nu toe ben geweest. 

Na een plons in het zwembad drinken Foek, Myrte, Jolien en ik nog wat op het dakterras en doen een spelletje 30 seconds. Daarna lekker naar bed, want we moeten om 5:40 weer klaarstaan.

Na eindelijk een echt goede nacht vertrekken we per elektrische riksja richting de ghats (trappen naar de Ganges) voor het ochtendritueel. Deze zetten ons in de buurt af en we lopen tussen honderden pelgrims het laatste stukje. We drinken een chai-theetje en kijken hoe mensen offertjes en jerrycans aanschaffen. 

We gaan naar de "heiligste" ghat en zien hoe mensen een duik nemen in de rivier en op audiëntie gaan bij 1 van de vele priesters/shamaans Dit moet in de ochtend, aangezien de zon in het oosten opkomt. De zon is erg belangrijk voor de hindoes en de oranje kleur daarbij ook. Ze hebben dan ook aan de oostkant van de Ganges niets gebouwd, zodat de zon alle kans heeft om te shinen. (Alleen lukt dat niet vanwege de smog) Ik kijk mn ogen uit! Hierna lopen we een stukje over de ghats voordat we op een bootje stappen om het vanaf het water te bekijken. We krijgen wat uitleg over de beroemdste ghats en varen ook langs degene waar ze crematies uitvoeren. We bekijken de Temple en lopen door mini straatjes waarin mensen in de rij staan om de Temple in te gaan. Het is echt net een doolhof! Als we uitkomen op de straat, staat ook daar denk ik nog wel een rij van zo'n 300 meter. Iedereen met offertjes in de handen. Ze moeten nog even geduld hebben. Als we teruggaan naar het hotel lijken de straten echt op een mierennest. We zien echt weer van alles voorbijkomen. 

Na een korte powernap (geloof me die heb je nodig om de drukte uit je hoofd te krijgen), gingen we alweer op weg voor ons volgende uitje; zijde excursie.

We werden afgezet door tuktuks in een gebied van 2.5 km2 groot vol met weverijen en dergelijke. We zagen hoe de spoelen gemaakt werden en hoe de stoffen vervolgens werden geweven. Door machines (weer een ander kabaal) maar ook door een handmatige wever. Een saree (6.5 m stof) kan een machine in 1 dag maken, met de hand doet men er 14 dagen over.  Hierna werden we meegenomen naar een "winkel" waarin ze de zijde stoffen verkopen. Ze lieten ons de verschillende kwaliteiten van 4 soorten zijde zien en voelen en uiteraard hopen ze dan wat te verkopen. Ik heb uiteindelijk een kussensloop gekocht. Het duurde alleen wel weer te lang omdat wat anderen een beetje besluiteloos waren. 

Na wederom een powernap, gingen we alweer op weg voor het middag/avond programma.  Het lijkt wel alsof het met het uur drukker wordt qua verkeer. We worden weer afgezet in de buurt van een ghat en gaan daar lunchen bij een restaurant met riverview. Jolien en ik willen een Thali delen, maar wat blijkt ivm de Holi zijn er nog koks vrij en hebben ze alleen pizza en appelgebak.. ook weer zo grappig! Noodgedwongen dan maar pizza. Daarna gaan we een heel stuk wandelen over de ghats en ik geniet van alles wat er om me heen gebeurd. Jochies die cricket aan het spelen zijn, een meisje dat aan het koorddansen is, mensen, honden en koeien die voor Pampus liggen, shamaans die willen handlezen, bedelaars, mensen die kettingen en bloemen verkopen en natuurlijk ook mensen die nog een duik aan het nemen zijn.

We krijgen een kwartiertje om een beetje in de buurt rond te lopen, dat geeft de gelegenheid om 1 vd crematie ghats te bekijken. Klinkt luguber (en dat is t ook wel) maar ik wilde dat zo graag zien! In de grote worden ong 300 mensen per dag gecremeerd en in de kleine 150. Mensen komen ook naar Varanasi om te sterven en daar gecremeerd te worden. Ze geloven heilig in reïncarnatie en vrouwen van de familie zijn niet toegestaan het gebeuren te aanschouwen. Het is immers iemands tocht naar het volgende leven en daar moet je niet om huilen. Het idee is als volgt: zsm na de dood moet het lichaam gecremeerd worden (ook ivm warme temperatuur en dat het gaat stinken). Dus men prepereert het lichaam door het van gewenste kledij en evt makeup te voorzien en wikkelt het in doeken met sandelhout, wierrook en bloemen en soms parfum (ook om de stank tegen te gaan, maar dan tijdens het verbrandingsproces). Om 1 lijkt te verbranden is ong 260 kilo hout nodig. Hier maken ze een stapel van en leggen het lichaam erop, dan nog wat hout eroverheen en aansteken maar. Ongeveer halverwege het proces (na 1.5 uur) slaan ze met een bamboe stok op het hoofd om de geest vrij te laten. Als het helemaal opgebrand is, neemt een naast familielid een hand van de as en gooit dit in de Ganges. Het lichaam wordt dus op basis van de vier elementen aan de natuur terug gegeven. Earth, wind, fire, water. Verbrand op aarde, de geest gaat met de wind mee naar de hemel en de as wordt aan het water meegegeven. Ze spreken nog over een 5e element ether, maar die snap ik nog niet helemaal. Zal wel iets goddelijks zijn. Maar goed als je er zo over nadenkt is het eigenlijk best heel mooi. Toch is het een raar idee dat we naar de open en blote crematie van lijken staan te kijken. Het stinkt er naar vuur, maar meer dan dat ruik je ook niet. Heel bijzonder! Ik ben echt zwaar onder de indruk!

Overigens worden zwangere vrouwen bijvoorbeeld niet gecremeerd, aangezien ze er vanuit gaan dat ze toch wel terugkomen in een nieuw leven. Deze worden zittend (in meditatie houding) begraven.  

Ook nu gaan we weer op de boot en maken we eigenlijk hetzelfde rondje als in de ochtend. Waarom snappen we eigenlijk niet.. nu bij zonsondergang..?

We worden afgezet bij ghats die inmiddels zijn volgestroomd met mensen. Na een kruip door, sluipdoor route bereiken we een soort torentje waar ze een tribune hebben gecreëerd voor touristen om het Schouwspel goed te kunnen zien. Wat zich vervolgens afspeeld is niet te snappen voor ons, maar het is een soort dank ceremonie laten we ons vertellen. Er zijn 5 priesters die allerlei rituelen doen onder mantra gezang en het geluid van bellen en trommels. De drukte die ik de rest van de dag heb beschreven is er niets bij. Er vormt zich een eiland van boten en alle trappen zitten bomvol mensen. Ik heb er maar 1 woord voor: bizar! Want dit gebeurt elke dag! En het is niet eens weekend.

We vertrekken (gelukkig) net iets voor het einde, om de mensenmassa voor te zijn. Dit lukt echter slechts deels.. wat een volk! Over de bazar (maar zonder tijd om te shoppen) lopen we terug naar een plek waar we weer op worden gepikt door tuktuks. Dan nog even de chaos van t verkeer trotseren om vervolgens weer in een oase van rust ons hotel binnen te lopen. Wat een dag, wat een indrukken.. ik ben er oprecht een beetje van lamgeslagen. Maar he.. dit is de reden dat ik naar India wilde.. een maximale cultuurshock! Nog even een wat eten, een biertje en naar bed! Op naar Nepal!